Sitem Sözleri Sayfa 2

Anne baba hayattayken daha sık görüşürdük. Onlar gidince aramızdaki bağ da gitmiş gibi, buna içim el vermiyor.

Evladım, aramanı beklemekten telefonun başında yaşlandım. Sesini duymak için illa bir sebep mi gerekiyor?

Baba, senden büyük şeyler istemedim hiç. Bir kez olsun aferin demeni bekledim, hâlâ bekliyorum.

Anne, kardeşime gösterdiğin anlayışın yarısını bana gösterseydin bu kadar kırılmazdım.

Aynı işi aylarca birlikte yaptık, emeği paylaştık. Teşekkür edilirken adımın anılmaması beni üzdü, bunu bilmeni isterim.

Yardım istediğinde hep buradaydım. Benim ihtiyacım olduğunda meşgul olman tesadüf değil gibi geliyor artık.

Mesajımı görüp cevap yazmaman, hiç görmemenden daha çok yaralıyor.

Çevrimiçi olduğunu görüyorum, yazmadığını da. İkisini yan yana koyunca gerisini anlamak zor olmuyor.

Fotoğraflarından öğreniyorum nerede olduğunu. Bir zamanlar ilk bana anlatırdın.

Sana bir şey anlatırken telefona bakman, anlattığım şeyden daha çok aklımda kaldı.

Doğum günümü herkes hatırladı, bir sen hatırlamadın. Hediye beklemiyordum, iki kelime yeterdi.

Yıldönümümüzü unuttun ve ben hatırlatmadım. Hatırlatılarak kutlanan günün tadı olmuyor çünkü.

Sana ayırdığım zamanı kendime ayırsaydım şimdi bu kadar yorgun olmazdım.

Her tartışmada özür dileyen ben oldum. Haklı olduğum zamanlarda bile. Bunun adına sevgi demiştim, sen alışkanlık saydın.

Geç kalacağını haber vermek bir dakika sürer. Ben o bir dakikayı saatlerce bekledim.

Arkadaşlarının yanında beni küçük düşüren o şakayı yapmasaydın keşke. Güldüm ama içimden gülmedim.

Planlarını yaparken bana sormuyorsun, sonra neden uzak durduğumu merak ediyorsun.

Seni anlamaya çalışmaktan kendimi anlatmaya fırsat bulamadım. Biraz da sen çabalasaydın keşke.

Hasta olduğumu biliyordun, geçmiş olsun demek aklına gelmedi. Böyle şeyler unutulmuyor.

Verdiğin sözü tutmadın demiyorum, tutmaya çalışmadın diyorum. Aradaki fark benim için çok büyük.

Ben konuşmak istedim, sen konuyu kapatmak istedin. Kapanan konu değil, benim sana açık yanım oldu.

Eskiden sesimden anlardın üzgün olduğumu. Şimdi söylesem bile duymuyorsun.

Seni hiç kimseyle kıyaslamadım, sen beni herkesle kıyasladın.

Kırıldığımı fark etmemen, kırılmaktan daha çok acıttı.

Hep ben anladım, hep ben idare ettim. İnsan bir yerden sonra anlaşılmak da istiyor.

Gönlümü almak zor değildi, denemedin bile.

Emek verdiğim yerde yabancı gibi durmak ağır geliyor.

Unutmak senin için ne kadar kolaymış, bana da öğretsene.

Kalabalığın içinde yalnız bırakılmak, tek başına kalmaktan beter.

Bana zamanın yoksa söyle, beklemeyi bırakayım.

Vefa beklemek hata mıydı, yoksa yanlış kişiden mi bekledim?

Bir gün ararsan açarım ama eskisi gibi sevinir miyim bilmiyorum.

Suskunluğumu huzur sanma, kırgınlığımın en sessiz hâli bu.

Seni kaybetmekten korkarken kendimi kaybettiğimi fark ettim.

Hâlini hatırını ben sormasam aramızda bir cümle bile geçmeyecek.

Düştüğümde el uzatmadın, kalktığımda alkışlamana gerek yok.

Kalbimi kırdın demiyorum, kırıldığını görüp geçip gittin diyorum.

Yanında olmak için yollar aştım, sen bir adım atmayı fazla buldun.

Bu kadar emekten sonra geriye bir teşekkür bile kalmaması düşündürüyor insanı.

Sana küsmek istemiyorum ama böyle devam ederse aramızda konuşacak bir şey kalmayacak. Bunu geç olmadan söylemek istedim.

Belki farkında değilsin ama son zamanlarda beni hep erteliyorsun. Bir kere olur, iki kere olur, sonra insan sırasının hiç gelmeyeceğini anlıyor.

Seninle konuşurken kelimelerimi seçmek zorunda kalıyorum artık. Eskiden en rahat olduğum insandın, şimdi en çok çekindiğim kişi oldun.

Çok şey beklemedim senden. Zor bir günün akşamında yanıma oturup ne oldu diye sormanı bekledim. O soru hiç gelmedi ve ben cevabımı kendi kendime verdim.

Aramızda bir şeylerin değiştiğini görüyorum ve bunu görmezden gelmek istemiyorum. Sana kırgınım, evet. Ama bu kırgınlığı büyütmek yerine konuşmayı tercih ederim. Sen de istersen bir akşam oturup anlatalım birbirimize.

Arkadaşım, sana darılmak hiç aklıma gelmezdi. Ama defalarca yazdım, defalarca erteledin, sonunda yazmayı bıraktım. Bunu sana kızdığım için değil, kendimi daha fazla kırmamak için yaptım. Kapım kapalı değil, sadece artık ben çalmayacağım.

Kardeşim, miras da mal da gelir geçer, biz birbirimize kalırız sanıyordum. Bir söz yüzünden aylardır konuşmuyoruz ve bu bana çok ağır geliyor. Haklı haksız aramaktan vazgeçtim, sadece sesini duymak istiyorum.

Yıllarca bu aile için sessizce çalıştım, kimseden övgü beklemedim. Ama yaptıklarımın hiç görülmemesi, bir gün olsun eline sağlık denmemesi içimde birikti. Bunu şikâyet olsun diye değil, bilinsin diye söylüyorum.

Sana güvenip içimi açtığım günü hatırlıyorum. O gün beni dinlemiştin, şimdi aynı şeyleri bana karşı kullanıyorsun. İnsanı en çok, en çok güvendiği yerden gelen söz yaralıyor.

Ben seni olduğun gibi kabul ettim, kusurlarınla, huysuzluklarınla. Senden tek istediğim aynı sabrı bana da göstermendi. Bunu fazla görmen beni düşündürüyor, bu ilişkide gerçekten iki kişi miyiz diye.

Gittiğin için sitem etmiyorum, gitmek herkesin hakkı. Sitemim, giderken tek bir açıklama yapmaya bile değer görmemene. İnsan en azından neden bittiğini bilmek istiyor.