O gün sana haksızlık edildiğinde sustum. Sesimi çıkarmamış olmak, yapılan haksızlık kadar ağır geliyor bana.
Pişmanlık Mesajları Sayfa 2
Öğretmenimin emeğini yıllar sonra anladım. Zamanında bir teşekkür edemediğim için içimde hep bir eksiklik var.
Sana kötü bir günümün acısını çıkardım. Sen hak etmedin, ben de sonrasında kendimi hiç iyi hissetmedim.
Küçük bir yalanla başladı her şey. Doğruyu ilk günden söyleseydim bugün senin güvenini kaybetmiş olmazdım.
Dedemin anlattığı hikâyeleri sıkılarak dinlerdim. Şimdi birini bile baştan sona hatırlamak için neler vermezdim.
Senin hayallerini küçümsediğim için özür dilerim. Destek olmam gereken yerde seni yalnız bıraktım.
Ayrılırken söylediğim sözler gerçek düşüncem değildi. Canım yanıyordu ve senin de canının yanmasını istedim, bundan pişmanım.
Paramı düşüncesizce harcadığım yılları düşününce kızıyorum kendime. Bugün o birikimle çok daha rahat nefes alıyor olurdum.
Seninle geçirdiğim zamanı telefona bakarak harcadım. Yanımdaydın ama ben orada değildim, bunu geç anladım.
Kardeşim benden yardım istediğinde işim var dedim. O günden sonra bir daha istemedi, asıl ağır gelen de bu.
Kendi doğrularımda o kadar ısrar ettim ki seni duymaz oldum. Haklı çıkmak beni yalnız bıraktı.
Bir dostumu başkalarının sözüne inanarak kaybettim. Ona sormak aklıma bile gelmedi, bundan utanıyorum.
O şehre taşınma kararını aceleyle verdim. Geride bıraktıklarımın kıymetini uzaklaşınca anladım.
Seni başkalarıyla kıyasladığım için pişmanım. Sen kendi halinle yeterliydin, göremeyen bendim.
Babamla son konuşmamızda ona kısa cevaplar verdim. Daha uzun konuşmalıydım, sesini daha çok dinlemeliydim.
Sana verdiğim sözleri tutamadım. Niyetim kötü değildi ama niyet, tutulmayan sözü telafi etmiyor.
Sevdiğim işi bırakıp güvenli olanı seçtim. Güvende hissediyorum ama mutlu olduğumu söyleyemem.
Gençken zamanım çok sanıyordum. Bugün en çok özlediğim şey, o hoyratça harcadığım günler.
Yardım istemek bana zayıflık gibi geliyordu. Tek başıma taşımaya çalışırken hem kendimi hem etrafımdakileri yordum.
Seni affetmekte geciktim. Kırgınlığıma tutunurken aramızdaki güzel şeylerin de solduğunu fark etmedim.
O toplantıda senin fikrini kendi fikrimmiş gibi sundum. O günden beri yüzüne rahat bakamıyorum.
Söylemem gerekeni söyleyemeden gittin. İçimde kalan o cümle, yıllardır aynı yerde duruyor.
Seninle ilgilenmem gereken yıllarda kendi derdime düştüm. Büyüdüğünü görünce kaçırdıklarımı anladım.
Bir kez olsun arayıp nasılsın deseydim, aramızdaki sessizlik bu kadar büyümezdi.
Sana sabırsızlandığım her an için pişmanım. Senin hızın benimkinden farklıydı, bunu kabul etmem gerekirdi.
Kendime hiç vakit ayırmadım, herkese yetişmeye çalıştım. Şimdi yorgunluğumun sebebini çok iyi biliyorum.
O gün sana inanmayı seçmedim. Doğru söylediğin ortaya çıktığında özür dilemek için çok geç kalmıştım.
Annemin yemeklerini, dualarını, kapıda bekleyişini sıradan sandım. Sıradan değilmiş, hayatımın en özel şeyleriymiş.
Seni üzeceğini bile bile o kararı verdim. Kendi isteğimi senin duygularının önüne koydum.
Hata yaptığımı biliyordum ama dönmeyi kendime yediremedim. İnadım bana çok pahalıya mal oldu.
Küçük kardeşime kötü örnek olduğum yıllar için kendime kızıyorum. Bana bakarak büyüdüğünü unutmuşum.
Sana her şeyi anlatabilirdim, anlatmadım. Sustuklarım zamanla aramıza duvar oldu.
Dostumun başarısına sevinemedim, kıskandım. O dostluğu kaybetmeme sebep olan da bu duyguydu.
Seninle vedalaşmadan gittim. Bir açıklamayı bile hak ediyordun, bunu çok sonra kabul ettim.
Eski bir arkadaşımın mesajına cevap yazmayı unuttum, sonra utandım, sonra hiç yazmadım. Bir dostluk böyle bitti.
Ben değişirim dedim ve değişmedim. Bana inanıp beklediğin her gün için sana borçluyum.
Sana emek vermek yerine senden hep bir şeyler bekledim. İlişkinin iki kişilik olduğunu geç öğrendim.
O gece yola çıkmamalıydım, o tartışmayı uzatmamalıydım. Küçük kararların büyük sonuçları olduğunu o gün öğrendim.
Sana kırıldığımı söylemek yerine uzaklaştım. Konuşsaydık belki bugün hâlâ arkadaştık.
Hayatımı başkalarının ne diyeceğine göre kurdum. Şimdi kendi istediğimi hatırlamakta bile zorlanıyorum.
İlk maaşımla anneme bir hediye almayı hep istedim, hep erteledim. Bazı ertelemelerin telafisi olmuyor.
Sana yaptığım şakanın seni bu kadar kıracağını düşünmedim. Düşünmemiş olmam beni haklı çıkarmıyor.
Seninle gurur duyduğumu hiç söylemedim. Bildiğini sandım, oysa duymaya ihtiyacın vardı.
Bir tartışmayı kazanmak için eski defterleri açtım. O gün tartışmayı kazandım, seni kaybettim.
Bugünkü aklım olsaydı diye başlayan cümlelerim çoğaldı. Yine de o günkü halimi anlamaya çalışıyorum.
Sana gerektiği gibi veda edemedim. Bir gün karşılaşırsak ilk söyleyeceğim şey, o gün söyleyemediklerim olacak.
Senin iyiliğin için söylediklerimi çok sert söyledim. Niyetim doğruydu, yolum yanlıştı.
Affedilmeyi beklemiyorum, bunu hak etmek için henüz bir şey yapmadım. Önce değiştiğimi göstermem gerekiyor.
Yanında olmam gereken günde başka bir yerdeydim. O günü geri getiremem, ama bundan sonraki her günde buradayım.
Pişmanlıklarımı saydım, hepsinin ortak noktası aynı: sevdiğim insanlara zamanında gitmemişim.